Kus jezelf wakker

november 15, 2017 Commundo No comments exist

Ik worstel ermee. Met het naar pijnpunten gaan. Marketingwise lees je overal dat je daar mensen mee aantrekt. Doe een appèl op pijn of verlangen. Dat zijn 2 kanten van dezelfde medaille, een soort wetmatigheid die ik zelf ook goed ken. Want hoe meer je je verlangen leeft des te meer dat de pijn soms ook naar voren komt. Wat is het? Wanneer openbaart het zich? Waar voel je het? Ik geloof dat ik hem heb. Ik geloof dat er een universeel verlangen is om in het licht te gaan staan. Om je volle potentie te leven. Om trouw te zijn aan jezelf. Om je eigen kwaliteiten te zien. Om invulling te geven aan je zielsroep. En dan ben je daar en dan sta je daar en dan donder je weer van de berg af. Dat vallen doet pijn.

En dan langzaam weer naar boven en weer voelen dat je een stapje verder komt en proberen mild naar jezelf te blijven. Dat langzaam weer naar boven gaan dat kan je niet altijd zelf. Daar mag je hulpbronnen voor inschakelen. Ja ik ook :)). Voor mij is mijn intervisiegroep zo een heerlijke hulpbron. Ik mag er struikelen en hulp vragen en ze helpen mij met andere gezichtspunten en zetten mij in het licht, moedigen mij aan en zijn tot troost.

beeld van kwaliteit op spanjereis van commundoOp de prachtige reizen die ik dit jaar met Wendy heb mogen begeleiden zie ik het ook. Schijnbaar uit het niets komen de mooiste kwaliteiten naar boven vergezeld door beelden. Zoals kleurrijk, zuiverheid, liefdevol, humor, zachte kracht. Eerst is er de aarzeling, de schrik, het ongeloof. Ben ik dit. Kan ik dit wel zeggen. Hoort dit bij mij ? En dan langzaam groeit het vertrouwen door het uit te spreken en door de bekrachtiging van de mede-reisgenoten. Het wordt een thema dat steeds terugkomt en je ziet de gezichten en lijven ontspannen. Er is herkenning. Natuurlijk want we zijn allemaal ergens gekwetst en hebben harnasjes gemaakt. Er wordt meer gelachen, meer ge-experimenteerd, gedroomd en er komt iets in beweging. Vrijheid en ruimte hangen in de lucht en in de aarde.

Fijn om hier waardering voor te krijgen met negens en tienen. Maar eigenlijk niet eens nodig. Dit voelt niet als werk. Dit is genieten en oogsten. Schouderklopje voor Wendy en mij dat we vorig jaar rond deze tijd de stap hebben gezet om samen te gaan werken en het beste van ons tweeën samen te brengen in de Spanjereizen. Volgend jaar weer.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *